Pijn

als de dood voor ogen staat..
en al het ware verloren gaat…
net als een geest die een lichaam verlaat…
zwevend als wolken, door de hemel gedgragen…
dan opent zich voor mijn ogen, een der zwarte dagen…
stekende pijn… oncreativiteit… Wanhopig zijn…
de vuist lost, en de steen valt…
ook de ogen als het geluid knalt…
het weergalmt net een eeuwigheid in de tijd…
maar zelfst dat is niet lang,
vergeleken met de pijn van het verwijt…
want je bent niet de eerste die de steen smijt…
maar de laatste met een nee na respijt…
de wolken blijven grijs, de ogen neergebogen…
pijn is moment..
dat heb ik me altijd zelf voorgelogen…