Ons einde

Ik zit in een kamer
en verbeeld me je gezicht
als je er niet meer bent.

Ik verbeeld me het moment
waarop je lichaam leven ontkent.

Ik herrinner me je kussen…
en die mooie tijden daartussen…

Ik voel je handen weer tegen mijn gezicht,
en je blozen als ik zeg dat ik je mis.
Je ogen kijken me dromend aan,
en als ik je wil zeggen dat je prachtig bent
wordt je weggespoeld door een koude traan.
Want ik zit in mijn kamer
met een foto van ons aan de muur.
Ik droom naar je toe…

Je lach op een foto in mijn handen
is niet zo mooi
als ik hem voor me zie verbranden.

Ik voel smakeloze pijn,
maar ooit
moest er voor ons een
einde
zijn.