Ik verwoest wat je dierbaar is.
Ik breek je hart met je vrienden.
Ik geef je eenzaamheid tenmidden van je thuis.
Ik herleid je zelfvertrouwen tot ongeloof.
Ik herschep je dromen tot nachtmerries.
Ik breek de zin van je leven in betekenisloze letters.
Dit is geen warme lucht,
Dit is wat je zocht.
Dit is wat je wou,
en na lang wachten vervul ik je wensen.

Ik herberg pijn.
Een duister monster,
ergens in mij.

Het zal je vinden…
Lang was het verborgen…
Maar het zou krijgen wat je wou.
Daar zal ik voor zorgen.

Men zegt dat zien geloven is.
Maar jullie willen niet zien wat ik herberg.
Jullie weigeren te geloven wat ik vertel.

Jullie zijn blindelings op zoek,
Naar ongeluk.
Naar pijn.
Naar kwaad.
Naar destructie.
Naar ongeloof.
En een waarheid die jullie niet willen kennen.
Zonder besef.

Jullie kleutersporen
laten een identificeerbare lijn van verwoesting achter.
Mijn leven
Is jullie speelterrein.

Straks ga jij dromen,
terwijl ik aan je denk.
En hou ik je nog even vast
in de herinnering van daarnet.

Straks ga ik niet slapen.
Want ik droom,
elke seconde als ik bij je ben
en ’s nachts
waak ik over jou.

Jij doet iets
voor mij
wat het leven
voor
niemand anders
doet.

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de droom die maar niet lijkt te eindigen.
Voor de tijd die achteruit lijkt te lopen.
Voor de oneerlijke ophoping van geluk
tenmidden van mijn wereld.

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor haar die niemand ziet.
Voor wat niemand verstaat.
Voor de onweerstaanbare drang
naar haar volgende eerste kus.

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor wat niemand weet.
Voor wat niemand verwacht.
Voor wat niemand geloofde.
Voor wat ik enkel maar droomde.

Ik zal komen halen
wat me toebehoort.
Ik zal komen vernielen.
Ik zal komen verwoesten.
Ik wacht op je in je slaap.
Je weet het.
Je weet dat ik en zij bestaat.

Het geweer drukt zich tussen je ogen.
Koud metaal, gericht op je schedel.
Hier is geen vluchten aan.
Dit is je straf
voor wat je hebt gedaan.
Dit is wat ik wou,
toen ik zei
dat ik je krijgen zou.

Oogleden sluiten zich in genot.
De natuur ontwaakt door de schot.
De muur vult zich met rode vlekken.
Jouw bestaan
verdwijnt
in de spleten van de grond.

Niemand is groter dan een god.
In tegenstelling tot jou,
moest ik niet liegen,
om te krijgen wat ik wou.

Jij hebt met je leven betaald,
omdat ik de hendel heb over gehaald.

En zij heeft ondekt,
dat ik  mezelf weer tot leven heb gewekt.

Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.

Het einde van de straat komt dichterbij.
Om de hoek wacht de drang om te wenen.
Achter je volgen ogen je op zoek naar je lach,
maar wat zij niet weten mag,
is wat zij al tal van keren in je ogen zag.

De hoek loopt je voorbij.
In de verte vreest zij dit moment.
Je speelt vals, en geniet van een ogenblik tijd.
Haar ogen worden even groter,
haar adem blijft even staan,
in de hoop dat je de volgende stappen toch maar niet zou gaan.

De tranen houden je vast.
Bitter.
Zoet.
Dat gevoel waarmee zij alles voor je doet.

En toen kwam het terug
zonder waarschuwing.
Zonder respect.
Zonder geduld.
Zonder aankondiging.

Ik ben er niet klaar voor.
Maar ik sta er weer.
En mijn daden zullen gevolgen hebben.
Ik weet het.
Beter dan wie dan ook.

Laat het gevecht maar herbeginnen.

De wil
blijft maar bestaan
als je
in jezelf gelooft.

Maar
de ridder
heeft een fout gemaakt.

Het zwaard
van de tegenstander
heeft hem geraakt.

De wonde
tussen de ribben
rijkt tot heel diep van binnen.

De geraakte man
zakt tot op zijn knie,
en een hand raakt de grond.

In de schaduw van de vijand
zakt het hoofd van de man
zij, en zijn gevecht
zijn alles waaraan hij nog denken kan.

‘Het was nog niet verloren’
weerklinken de woorden
in de gedachten
van de man
vlak voordat het zwaard
zijn hoofd
van het lichaam ontnemen kan.