De schreeuw

Ik schreeuw, maar niemand hoort me
ik bloed, maar niemand ziet het
snikkende tranen proberen je naam uit te spreken,
maar de adem komt je in levenloze letters breken
ik probeer mijn gevoelens te laten gaan,
maar telkens ik probeer, breekn de tranen door me heen
maandenlange pijn vindt zijn weg door mijn bestaan
ogen dragen de last van pijn, onstaan in bloed en been
glinsterende parels tekenen je gezicht, in de schemering van de maan
en als ik je probeer te grijpen, zie ik letterlijk hoe je bent gegaan
ik ben niet meer wat je ooit van me maakte… wat jou ooit raakte
wat van mij overblijft, zijn kleine zwarte kogels, in een schijn zonder naam

druppels van emotie, verlaten mijn gezicht…
in de nacht ben ik alleen,
alleen, met dit gedicht