Het is midden in de nacht.
Je schrijft woorden op een blad
terwijl ik wacht.
Ik droom door je ogen heen
in een wereld waar alles
nog zo onecht
schier onmogelijk
leek.
Ik denk aan de eenzame stappen
naar huis
na een veel te snel afscheid
dat bijna eeuwig heeft geduurd.
Ik proef de spanning
van de zoetigheid
de eerste kus.
Ik ontwaak
in een droom
die echt lijkt te zijn.
Mijn lippen [...]

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.

ik treurwilg door de dag,
als een verfrommeld blad,
weggesmeten,
de dichter houdt niet van zijn geschrift.
De geschreven zelfhaat gloeit in het gedicht,
want de dichter is bang van het licht,
bang van de waarheid
bang van de verzen die hij dicht.
Opgesloten in de wereld van zichzelf,
in woorden gevangen en gewelfd.
Onder de zorgen bezweken en bedelfd.
Het einde van de era van [...]

Een droomlandschap van fantasieën.
Een gedroomde realiteit tussen nu en straks.
Overmorgen is een voorwaardelijke voorstelling,
door leven en liefde.
Gisteren is het resultaat van haar en mij.
En dan, geeft haar stem weer kleur aan tijd.
Ik kom terug.
Verloren in haar ogen.
Niet op zoek naar een uitweg.
Pure zaligheid.
In deze lach zoek ik geen uitleg.

mijn stem wekt pijn in de lucht,
decoreert tranen bij je zucht
ik herriner je genadeloos aan je fouten
waarvan je vlucht
elk nacht, in elke droom
een vergeten gestalte
ik kom terug
zonder haat
zonder geluk
ik ben in je leegte onthouden,
en maak je terugweg
langzaam maar zeker
stuk

oude foto’s, jonge herinneringen…
mooie tijden, en zo van die dingen…
ik kan geen woorden voor mijn verdriet vinden…
leegte in alle plaatsen van mijn zinnen…
ik kan je niet uit mijn hoofd zetten…
ik kan mijn gedachten gewoon niet van je beletten…
de tijd met jou is mijn laatste beeld voor ik ga slapen…
je naam is mijn eerste gedacht dat [...]

Ik schrijf woorden, en ze raken.
Ik omschrijf woorden, en ga je haten.
Ik laat je horen, hoe ik je zal kraken.
Ik laat weten hoe ik dat af zal maken.
Ik preek pijn en vertaal het kwaad.
Ik verbrand je zijn, en verschroei je naam.
Ik en Jij. Opgegeven. Einde. Het is te laat.
Ik leer je wenen,tranen en schreeuwen.
Ik breek [...]

Ik mag geen clichés schrijven.
ze zegt dat ik origineel moet blijven…
opgedragen creativiteit,
niet dat ik dat mijd,
maar ongeloof is ongelooflijk dichtbij
Een blozende lach, na een onterecht verwijt.
Een onzichtbare wonde,
gemaakt door woord en gevoel, dat zichtbaar snijdt…
Ik heb alles verwezenlijkt wat zij ooit wou…
Alleen doe ik alles verkeerd,
als ik probeer te zeggen,
hoeveel ik van haar hou…

een scheur in je gedachten
een ongeoorloofde lege plaats
Ongeduldig en dachtzaam wachten
een vastbesloten gevoel dat je alleen laat…
Geen schim, noch verdenking waar het heen gaat…
Groene parels dromen door een lokaal heen…
Gevoelig dwalen ogen naar een verleden
Tijden,…
Gevoelens…
Woorden
Zinnen
Beelden…
Dromen… waarmee je ooit nog gelovig mee speelde…
de scheur in je gedachten
Gevuld door een toekomst, die in het verleden op je [...]

woorden… onschuldig als een kindje…
woorden… zo vluchtig als een koud windje…
pijn… in elke letter
krachtig samengevat in enkele krullen…
afgevuurt als projectielen, met een besloten doel…
je draait je om…
achter je komen geluiden aan als een bom…
schreeuwen in de achtergrond, een stem die verbrand…
pijn in de lucht… tranen achter je…
ik kan niet meer… maak het af…
waarop wacht je?