Ik probeer
elke dag opnieuw
vol geloof
vol vertrouwen
over deze kloof
een gedicht te bouwen.
Letter na letter
woord na woord
maar ik breek uit in tranen
en haal een streep erdoor.
De woorden op papier
huilen van verdriet.
Ik staar naar het blad
maar ik voel het niet.
Ik verlies tranen.
Ze breken mijn gezicht.
Ik geef op.
Zoveel pijn
past niet
in één gedicht.

De pijn heeft mij niet verlaten.
De tijd is voorbij gegaan.
Maar ik ben je blijven haten.
Je hebt voor mij gestaan.
Maar het kon je niet raken.
Het kon jou niets maken
Dat hij onze droom heeft komen kraken
Hij heeft het vervangen door iets
Wat op iets lijkt
Dat je alleen met ongeluk kunt maken.
Je hebt niet omgekeken toen hij jouw droom [...]

Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik ween.
Niet omdat ik een reden heb.
Integendeel.
Doch ik huil,
alsof ik niets heb.
Want wat ik heb
is niets.
Wat ik mis
heb ik bijna vergeten
zonder dat iemand het wist.
Wat ik mis
is wat ik niet mag krijgen.
Wat ik mis
is waarover ik moet zwijgen.
Want ik zou kapot maken
waarover andere mensen waken.
Ik ben alleen.
Ik hou me vast
aan onbereikbare helden,
terwijl jullie
onwetend
mijn dromen
met voeten [...]

Vroeg
donker
grijs
regen
wind
koude
weer een kist
en een jongen
die je voor altijd mist.

Ik kruis de nacht,
en verdwijn in straten.
Namen van vroeger,
niet alleen op elke hoek,
wel in elke weerspiegeling,
van wat ik zie.
Ik dwaal langs een station,
waar schijnbare namen
vergeten worden.
Ik kom aan de laatste hoek.
Een vluchtige blik,
vervaagt in voetstappen tijd.
Ik herriner me gebouwen.
Ik zal nooit herdacht worden.
Heel misschien morgen.
Niemand zal ooit weten,
dat ik hier heb geweend,
midden in de nacht
omdat [...]

Ik wil sterven.
ik wil er niet meer zijn.
ik wil weg zijn,
en vluchten van de pijn
want wat ik voel
is meer dan iemand kan verdragen.
Wat ik voel
is meer dan het leven van
een lichaam kan vragen.
Het is die pijn die je voelt
als je ongedane zaken gaat bekennen.
Het is die pijn waarover je niemand mag vertellen
want iedereen schijnt het [...]

Koude woede,
Gefrustreerde blokkade,
kokende ademhaling,
pijnlijke bloedstoten,
scheurende stembanden.
stilte, het luisterende oor
van niemand.
Einde van een era.
Na het leven van
Iemand…

ik brand
van verlangen
voel pijn
en eenzaamheid
waarvan ik bang ben
ik voel de drang
om naar je te komen
doch ik blijf weg
blijf bang
een ochtend zonder je
een zonsopgang
zonder vogelzang
na veel pijn en leed
heb ik geleerd
zowel leven als dood
hebben het mes gedeeld

ik treurwilg door de dag,
als een verfrommeld blad,
weggesmeten,
de dichter houdt niet van zijn geschrift.
De geschreven zelfhaat gloeit in het gedicht,
want de dichter is bang van het licht,
bang van de waarheid
bang van de verzen die hij dicht.
Opgesloten in de wereld van zichzelf,
in woorden gevangen en gewelfd.
Onder de zorgen bezweken en bedelfd.
Het einde van de era van [...]