Ik probeer
elke dag opnieuw
vol geloof
vol vertrouwen
over deze kloof
een gedicht te bouwen.
Letter na letter
woord na woord
maar ik breek uit in tranen
en haal een streep erdoor.
De woorden op papier
huilen van verdriet.
Ik staar naar het blad
maar ik voel het niet.
Ik verlies tranen.
Ze breken mijn gezicht.
Ik geef op.
Zoveel pijn
past niet
in één gedicht.

Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik heb gevochten
als een ridder.
Met eer.
Ik heb met opgeheven hoofd
mijn vijand aanschouwd.
Ik heb elke beweging van zijn zwaard
een faire antwoord gegeven.
Ik heb gevochten
als een soldaat.
Met moed.
Ik heb gedaan wat nodig was
om niet te verliezen
waarvoor zoveel bloed vergoten is.
Ik heb gevochten
als een kind.
Met dromen.
Ik heb in mezelf
en in anderen
geloofd.
Maar men heeft tegen mij gelogen.
Men heeft in [...]

Gedichten zijn geen woorden,
het zijn geen zinnen.
Het zijn koelbloedige moorden,
geschreven met bloed en wonden,
pijn in tijd geschonden.
Het lichaam op de proef gesteld,
het geduld in levens geteld.
Gedichten kunnen haat beschrijven,
of je gezicht tot tranen drijven.
Gevoel na gevoel tot over de rand,
tot daar, waar des dichters licht nog brand.

Vroeg
donker
grijs
regen
wind
koude
weer een kist
en een jongen
die je voor altijd mist.

mijn vinger glijdt over het blad
maar het blad leeft niet
de traan verwoest mijn gezicht
maar het blad leeft niet
telkens opnieuw ga ik door de deur
en bevriest het beeld
donkerrode nagels
zonder lak
maar het blad leeft niet
ik geef alles wat ik heb
tot mijn longen schuurpapier zijn
maar het blad leeft niet
de regen blijft maar komen
en het blad wordt langzaam begraven
onder [...]

Ik adem.
Ik schrijf.
Ik teken.
Mijn hand
laat jouw hart
Breken.
Ik kijk.
Je houdt je adem
even in.
Je oog
sterft
in een traan.
Ik haat je.
Ik ben gekomen
en nooit
gegaan.
Ik zal er altijd zijn
om je
snachts in zweet
te laten dromen
over
wat je me
hebt aangedaan.

Ik kruis de nacht,
en verdwijn in straten.
Namen van vroeger,
niet alleen op elke hoek,
wel in elke weerspiegeling,
van wat ik zie.
Ik dwaal langs een station,
waar schijnbare namen
vergeten worden.
Ik kom aan de laatste hoek.
Een vluchtige blik,
vervaagt in voetstappen tijd.
Ik herriner me gebouwen.
Ik zal nooit herdacht worden.
Heel misschien morgen.
Niemand zal ooit weten,
dat ik hier heb geweend,
midden in de nacht
omdat [...]

Ik wil sterven.
ik wil er niet meer zijn.
ik wil weg zijn,
en vluchten van de pijn
want wat ik voel
is meer dan iemand kan verdragen.
Wat ik voel
is meer dan het leven van
een lichaam kan vragen.
Het is die pijn die je voelt
als je ongedane zaken gaat bekennen.
Het is die pijn waarover je niemand mag vertellen
want iedereen schijnt het [...]

Ik ben de tovenaar.
van woord.
Ik ben de tovenaar.
In ziel.
Ik tover
waar onmogelijk
slechts een
wens is.
Ik tover waar
ogen gesloten zijn
en vertrouwen
het beeld vertaalt.
Ik ben de muur
waar steun
zijn naam
van haalt.
Ik ben het beeld
dat dromen vult.
Ik ben de droom
die levens vult.
elke dag sterf ik.
Want ik ben bang
ik vrees
de wonders
de pijn
die ik maken kan.