De pijn heeft mij niet verlaten.
De tijd is voorbij gegaan.
Maar ik ben je blijven haten.
Je hebt voor mij gestaan.
Maar het kon je niet raken.
Het kon jou niets maken
Dat hij onze droom heeft komen kraken
Hij heeft het vervangen door iets
Wat op iets lijkt
Dat je alleen met ongeluk kunt maken.
Je hebt niet omgekeken toen hij jouw droom [...]

Het vechten lijkt ten einde.
De wil is verdwenen.
De ogen kijken niet meer,
doch staren.
De schouders dragen niet meer,
doch ondergaan.
De ziel wilt niet meer,
doch verstaat.
Het bloed kleurt donker,
terwijl het rood hoort te zijn.
De ridder op het paard,
is niet meer wie hij is geweest.
Een gezegde heeft mij geleerd:
De grootste helden lijden het meest.
Het gevecht heeft het verschil niet [...]

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.

hou niet vast aan je dromen
geloof er niet in
want altijd zal wel iemand komen
die je zegt dat ze niet zullen worden
wat jij wil dat ze zijn
waar jij zo hard voor vecht
maar hij heeft het recht
want voor hem zijn ze niets meer
dan
een speelplein van jouw fantasie
geen realiteit
geen kans
hou niet vast aan je dromen
doe het niet
want je [...]

Ik ben de tovenaar.
van woord.
Ik ben de tovenaar.
In ziel.
Ik tover
waar onmogelijk
slechts een
wens is.
Ik tover waar
ogen gesloten zijn
en vertrouwen
het beeld vertaalt.
Ik ben de muur
waar steun
zijn naam
van haalt.
Ik ben het beeld
dat dromen vult.
Ik ben de droom
die levens vult.
elke dag sterf ik.
Want ik ben bang
ik vrees
de wonders
de pijn
die ik maken kan.

Gedichten horen niet te rijmen.
De regel die niemand ziet,
de waarheid die niemand weet.
Liefde hoort niet te zwijgen.
Niet in een hart,
niet in een ziel.
En dan ontwaak ik ’s morgens
uit een droom
die waarheid hoort te zijn.
Maar tranen verraden
de nachtmerrie in de schijn.
Een dag meer begint met pijn.
Een dag meer,
waar een stille muur
mijn enige steun kan zijn.

Kijk in mijn ogen, en zie wat ik denk.
Voel mijn hart, en versta wat me krenkt.
Hoor de pijn die mijn liefde herbergt.
En onthou de beelden die mijn stem verft.
Net een schilderij, van emotie, gevoel,
taal en woord.
Het laatste meesterwerk
voordat
de dichter wordt vermoord.

’s Nachts rust de vloek
in de koude van de schaduw.
Telkens de gestalte zwart
tegen de zon in gaat
komt hij om zijn macht te tonen.
Onaandachtig wordt hij genegeerd
en laat zich afschudden
van een sterke onbekende
Maar ongekend is ook de kunst
van de vloek
die heerst
waar onrecht geen regels kent
en pijn zonder grenzen
maar vol verwoesting rent
’s Nachts is de rust
voor de [...]

mijn stem wekt pijn in de lucht,
decoreert tranen bij je zucht
ik herriner je genadeloos aan je fouten
waarvan je vlucht
elk nacht, in elke droom
een vergeten gestalte
ik kom terug
zonder haat
zonder geluk
ik ben in je leegte onthouden,
en maak je terugweg
langzaam maar zeker
stuk

Ik zit in een kamer
en verbeeld me je gezicht
als je er niet meer bent.
Ik verbeeld me het moment
waarop je lichaam leven ontkent.
Ik herrinner me je kussen…
en die mooie tijden daartussen…
Ik voel je handen weer tegen mijn gezicht,
en je blozen als ik zeg dat ik je mis.
Je ogen kijken me dromend aan,
en als ik je wil [...]