Ik schreeuw, maar niemand hoort me
ik bloed, maar niemand ziet het
snikkende tranen proberen je naam uit te spreken,
maar de adem komt je in levenloze letters breken
ik probeer mijn gevoelens te laten gaan,
maar telkens ik probeer, breekn de tranen door me heen
maandenlange pijn vindt zijn weg door mijn bestaan
ogen dragen de last van pijn, onstaan in [...]

Ik schrijf woorden, en ze raken.
Ik omschrijf woorden, en ga je haten.
Ik laat je horen, hoe ik je zal kraken.
Ik laat weten hoe ik dat af zal maken.
Ik preek pijn en vertaal het kwaad.
Ik verbrand je zijn, en verschroei je naam.
Ik en Jij. Opgegeven. Einde. Het is te laat.
Ik leer je wenen,tranen en schreeuwen.
Ik breek [...]

Wit
Als haar lach
als ze
halfwakker
naast me lag.
Net niet zacht
maar onbereikbaar
als haar liefde
die zo
tastbaar
bij me ligt.
Zo zweef je rond me
Wolkje in de hemel

Ik mag geen clichés schrijven.
ze zegt dat ik origineel moet blijven…
opgedragen creativiteit,
niet dat ik dat mijd,
maar ongeloof is ongelooflijk dichtbij
Een blozende lach, na een onterecht verwijt.
Een onzichtbare wonde,
gemaakt door woord en gevoel, dat zichtbaar snijdt…
Ik heb alles verwezenlijkt wat zij ooit wou…
Alleen doe ik alles verkeerd,
als ik probeer te zeggen,
hoeveel ik van haar hou…

1 April
Losse flodders van harde woorden
breken de blinkende wangen van een gepeste
zonder eerbied voor het menselijk lichaam
steek je haar neer
Onzichtbare wonden en scheuren, die nooit genezen.
Haar ogen staren naar een wereld
die zij niet meer ziet, of herkent.
Vertekend beeld in die spiegel van zichzelf.
29 Februari
Een stil klaslokaal,
een traag pratende leerkracht
jij weent
om de lege plaats in de [...]

druppel druppel druppel
hoor de koude van mijn gelaat
waar leegte in een onzichtbaar leven staat
verliefd verloofd getrouwd
vertrouwd verlaten berouwd
druppel druppel druppel
voel de stilte die door me gaat
waar warmte in donker opgaat
gekend geknuffeld gekust
gerust vergeten onbewust
druppel druppel druppel
ik vertel niemand waar dit op slaat
maar wie vertelt de dichter waar hij staat?

een scheur in je gedachten
een ongeoorloofde lege plaats
Ongeduldig en dachtzaam wachten
een vastbesloten gevoel dat je alleen laat…
Geen schim, noch verdenking waar het heen gaat…
Groene parels dromen door een lokaal heen…
Gevoelig dwalen ogen naar een verleden
Tijden,…
Gevoelens…
Woorden
Zinnen
Beelden…
Dromen… waarmee je ooit nog gelovig mee speelde…
de scheur in je gedachten
Gevuld door een toekomst, die in het verleden op je [...]

kogels
als opening
naar koude herrineringen
net stenen
in een val
naar ergens
waar koude
het laatste gezelschap is
oneindige diepte
zwarte stilte
snijdende eenzaamheid
ijskoude gedachten
rakende letters
en
2 harten breken
staar me aan
en je ziet
kleine doodbloedende kogels
die leven niet

snelheid: 390 in de bocht
helling 120° achterover omhoog zonder naar achteren te kijken
het gewicht van de eigen ziel met één hand opheffen…
maar vanbinnen wringt het… het piept… het scheurt…
geloven, denken, weten, en ademen…
tot ik vergeet
dat wat ik ben
niet is
wat ik ben
maar wat ik wil zijn
en dat ben niet ik
en dat is mis..
mijn korst barst,
maar valt [...]

als de dood voor ogen staat..
en al het ware verloren gaat…
net als een geest die een lichaam verlaat…
zwevend als wolken, door de hemel gedgragen…
dan opent zich voor mijn ogen, een der zwarte dagen…
stekende pijn… oncreativiteit… Wanhopig zijn…
de vuist lost, en de steen valt…
ook de ogen als het geluid knalt…
het weergalmt net een eeuwigheid in de [...]