Ik probeer
elke dag opnieuw
vol geloof
vol vertrouwen
over deze kloof
een gedicht te bouwen.
Letter na letter
woord na woord
maar ik breek uit in tranen
en haal een streep erdoor.
De woorden op papier
huilen van verdriet.
Ik staar naar het blad
maar ik voel het niet.
Ik verlies tranen.
Ze breken mijn gezicht.
Ik geef op.
Zoveel pijn
past niet
in één gedicht.

Het is midden in de nacht.
Je schrijft woorden op een blad
terwijl ik wacht.
Ik droom door je ogen heen
in een wereld waar alles
nog zo onecht
schier onmogelijk
leek.
Ik denk aan de eenzame stappen
naar huis
na een veel te snel afscheid
dat bijna eeuwig heeft geduurd.
Ik proef de spanning
van de zoetigheid
de eerste kus.
Ik ontwaak
in een droom
die echt lijkt te zijn.
Mijn lippen [...]

Misschien zal niemand ooit verstaan
Wat ze met mij heeft gedaan.
Voor ik werd
wie ik nu ben.
Misschien zal niemand ooit weten
hoe ze naar me keek
toen ik was
wat ik niet meer
wilde zijn.
Misschien zal niemand ooit geloven
dat we niet wisten
wat geluk was
tot we
elkaar kusten.

Ik ben niet bang.
Straks gaat de zon op.
Straks slaap jij,
en waak ik over jou.
Straks ga jij dromen,
terwijl ik aan je denk.
En hou ik je nog even vast
in de herinnering van daarnet.
Straks ga ik niet slapen.
Want ik droom,
elke seconde als ik bij je ben
en ’s nachts
waak ik over jou.
Jij doet iets
voor mij
wat het leven
voor
niemand anders
doet.

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de ogen die vertellen dat ze gelukkig is.
Voor de lippen die in stilte verraden
wat woorden niet kunnen vertellen.
Voor de hand
die soms even de plaats van mijn pen vervangt.
Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de droom die maar niet lijkt te eindigen.
Voor de tijd die achteruit lijkt te lopen.
Voor de oneerlijke ophoping van geluk
tenmidden van mijn [...]

De pijn heeft mij niet verlaten.
De tijd is voorbij gegaan.
Maar ik ben je blijven haten.
Je hebt voor mij gestaan.
Maar het kon je niet raken.
Het kon jou niets maken
Dat hij onze droom heeft komen kraken
Hij heeft het vervangen door iets
Wat op iets lijkt
Dat je alleen met ongeluk kunt maken.
Je hebt niet omgekeken toen hij jouw droom [...]

Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik ben er lang van gevlucht.
Lang heb ik volgehouden,
en ben ik gelopen
zover ik kon
zolang mijn benen mij konden dragen.
En toen kwam het terug
zonder waarschuwing.
Zonder respect.
Zonder geduld.
Zonder aankondiging.
Ik ben er niet klaar voor.
Maar ik sta er weer.
En mijn daden zullen gevolgen hebben.
Ik weet het.
Beter dan wie dan ook.
Laat het gevecht maar herbeginnen.

Ik ween.
Niet omdat ik een reden heb.
Integendeel.
Doch ik huil,
alsof ik niets heb.
Want wat ik heb
is niets.
Wat ik mis
heb ik bijna vergeten
zonder dat iemand het wist.
Wat ik mis
is wat ik niet mag krijgen.
Wat ik mis
is waarover ik moet zwijgen.
Want ik zou kapot maken
waarover andere mensen waken.
Ik ben alleen.
Ik hou me vast
aan onbereikbare helden,
terwijl jullie
onwetend
mijn dromen
met voeten [...]

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.