Een onscheidbaar feit,
gebonden door haat en tijd.
Gebroed in leugens en verwijt,
nooit gerechtvaardigd.
Mijn smakeloze pijn.
Ik zal komen halen
wat me toebehoort.
Ik zal komen vernielen.
Ik zal komen verwoesten.
Ik wacht op je in je slaap.
Je weet het.
Je weet dat ik en zij bestaat.
Het geweer drukt zich tussen je ogen.
Koud metaal, gericht op je schedel.
Hier is geen vluchten aan.
Dit is [...]

Gedichten zijn geen woorden,
het zijn geen zinnen.
Het zijn koelbloedige moorden,
geschreven met bloed en wonden,
pijn in tijd geschonden.
Het lichaam op de proef gesteld,
het geduld in levens geteld.
Gedichten kunnen haat beschrijven,
of je gezicht tot tranen drijven.
Gevoel na gevoel tot over de rand,
tot daar, waar des dichters licht nog brand.

de zon gaat op
ogen glijden over de bibberende horizon
tranen trillen traagjes door je heen
je lichaam is vermoeid van een gewonnen gevecht
de pijn is er niet, maar de wonden zijn echt
de hemel kleurt langzaam,
een schilderij van tijd
kruipend licht raakt je gelaat
een koude gloed spookt door je heen
haar naam
het strand is leeg
tranen vallen over je heen
blijf niet [...]

Kort genoten seconden
herleven
in
schreeuwenlange maanden.
Pijn
Net scheuren
die je lichaam je aandoen.
Brandend bloed
in je aders,
bijt door je heen
Net messteken
door bloed
en been.
Scheurende stembanden.
Hoor me,
hoe ik ween.

De tijd lijkt levenloos
een wijzer die doet wat hij hoort te doen
mijn leeftijd is bepaald in getallen
mijn bestaan beperkt in tijd
mijn zijn bepaald in jouw keuzes
een spiegel weerkaatst mij,
zonder de persoon die er hoort te zijn
een leegte verborgen achter een lichaam
ik sterf
zonder ooit te hebben bestaan

Oneindigheid
irrealiteit
net als de liefde die mijn hart leidt
ze is zo onwerklijk als de tijd
door haar verschiijning ben ik mezelf kwijt
ik kijk in haar ogen en zie die van mij
vroeger was het wij, nu is het ik en zij
liefde die dieper gaat dan alle zeeën
haar missen doet pijn als de eerste weeën
de tijd was mooier met [...]

Buiten beweegt een wereld
stil, flitsend over een grijze horizon
ontelbare levens op een snelweg, naar iets ongekend
van ver komt en zwart punt, waarvan ik niets weet
ik vraag me af wie ik zie, maar het is al verleden
de van ver grijze wagen, is al verdwenen
tijd beweegt, al kruipend door een vermoeid lichaam
traagjes als de kleuren van een [...]

echo’s uit het verleden halen me uit mijn dromen…
ik draai mijn hoofd in mijn kussen, probeer de waak te ontkomen…
drukkende oogleden kunnen mijn tranen geen halt tonen…
parels van verdriet dringen in mijn kussen…
mijn lege lichaam ligt opgerold in mijn bed…
in een eenzame hoek van mijn huis….
verborgen in de donkerte van mijn levenloze buurt…
in de doorzichtigheid [...]

als de dood voor ogen staat..
en al het ware verloren gaat…
net als een geest die een lichaam verlaat…
zwevend als wolken, door de hemel gedgragen…
dan opent zich voor mijn ogen, een der zwarte dagen…
stekende pijn… oncreativiteit… Wanhopig zijn…
de vuist lost, en de steen valt…
ook de ogen als het geluid knalt…
het weergalmt net een eeuwigheid in de [...]