Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik adem.
Ik schrijf.
Ik teken.
Mijn hand
laat jouw hart
Breken.
Ik kijk.
Je houdt je adem
even in.
Je oog
sterft
in een traan.
Ik haat je.
Ik ben gekomen
en nooit
gegaan.
Ik zal er altijd zijn
om je
snachts in zweet
te laten dromen
over
wat je me
hebt aangedaan.

Gedichten horen niet te rijmen.
De regel die niemand ziet,
de waarheid die niemand weet.
Liefde hoort niet te zwijgen.
Niet in een hart,
niet in een ziel.
En dan ontwaak ik ’s morgens
uit een droom
die waarheid hoort te zijn.
Maar tranen verraden
de nachtmerrie in de schijn.
Een dag meer begint met pijn.
Een dag meer,
waar een stille muur
mijn enige steun kan zijn.

Kijk in mijn ogen, en zie wat ik denk.
Voel mijn hart, en versta wat me krenkt.
Hoor de pijn die mijn liefde herbergt.
En onthou de beelden die mijn stem verft.
Net een schilderij, van emotie, gevoel,
taal en woord.
Het laatste meesterwerk
voordat
de dichter wordt vermoord.

Ik schreeuw, maar niemand hoort me
ik bloed, maar niemand ziet het
snikkende tranen proberen je naam uit te spreken,
maar de adem komt je in levenloze letters breken
ik probeer mijn gevoelens te laten gaan,
maar telkens ik probeer, breekn de tranen door me heen
maandenlange pijn vindt zijn weg door mijn bestaan
ogen dragen de last van pijn, onstaan in [...]

Oneindigheid
irrealiteit
net als de liefde die mijn hart leidt
ze is zo onwerklijk als de tijd
door haar verschiijning ben ik mezelf kwijt
ik kijk in haar ogen en zie die van mij
vroeger was het wij, nu is het ik en zij
liefde die dieper gaat dan alle zeeën
haar missen doet pijn als de eerste weeën
de tijd was mooier met [...]

kogels
als opening
naar koude herrineringen
net stenen
in een val
naar ergens
waar koude
het laatste gezelschap is
oneindige diepte
zwarte stilte
snijdende eenzaamheid
ijskoude gedachten
rakende letters
en
2 harten breken
staar me aan
en je ziet
kleine doodbloedende kogels
die leven niet

ik droom een leven…
in de grillen van jouw naam…
ik herval heel even…
voel het licht van jouw bestaan…
ik voel de druppels van liefde ontstaan…
mijn wereld ontplooit zich in een traan…
onzeker en voorzichtig,
vormt zich op mijn wang een glazen baan…
langzaam, zonder weerstand…
over mijn lippen, die jouw aanraking missen…
de leegte die in mijn hart brand…
hoe kreeg twijfel je [...]

brekend glas…
op een zwarte achtergrond…
als diamanten in de duisternis…
mijn hart als resultaat van mijn gemis…
pijn als kleur van de woorden rond mij…
koude als emotie van momenten…
ik breek…
in de duisternis…
alleen…
niet als glas…
als een hart…
zonder betekenis…