De pijn heeft mij niet verlaten.
De tijd is voorbij gegaan.
Maar ik ben je blijven haten.
Je hebt voor mij gestaan.
Maar het kon je niet raken.
Het kon jou niets maken
Dat hij onze droom heeft komen kraken
Hij heeft het vervangen door iets
Wat op iets lijkt
Dat je alleen met ongeluk kunt maken.
Je hebt niet omgekeken toen hij jouw droom [...]

Een onscheidbaar feit,
gebonden door haat en tijd.
Gebroed in leugens en verwijt,
nooit gerechtvaardigd.
Mijn smakeloze pijn.
Ik zal komen halen
wat me toebehoort.
Ik zal komen vernielen.
Ik zal komen verwoesten.
Ik wacht op je in je slaap.
Je weet het.
Je weet dat ik en zij bestaat.
Het geweer drukt zich tussen je ogen.
Koud metaal, gericht op je schedel.
Hier is geen vluchten aan.
Dit is [...]

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.

Ik adem.
Ik schrijf.
Ik teken.
Mijn hand
laat jouw hart
Breken.
Ik kijk.
Je houdt je adem
even in.
Je oog
sterft
in een traan.
Ik haat je.
Ik ben gekomen
en nooit
gegaan.
Ik zal er altijd zijn
om je
snachts in zweet
te laten dromen
over
wat je me
hebt aangedaan.

mijn stem wekt pijn in de lucht,
decoreert tranen bij je zucht
ik herriner je genadeloos aan je fouten
waarvan je vlucht
elk nacht, in elke droom
een vergeten gestalte
ik kom terug
zonder haat
zonder geluk
ik ben in je leegte onthouden,
en maak je terugweg
langzaam maar zeker
stuk

Ik schrijf woorden, en ze raken.
Ik omschrijf woorden, en ga je haten.
Ik laat je horen, hoe ik je zal kraken.
Ik laat weten hoe ik dat af zal maken.
Ik preek pijn en vertaal het kwaad.
Ik verbrand je zijn, en verschroei je naam.
Ik en Jij. Opgegeven. Einde. Het is te laat.
Ik leer je wenen,tranen en schreeuwen.
Ik breek [...]

hoorbare koude..
winterse tranen…
zichtbare pijn…
een kreet van zijn…
willekeurig geslaan…
oneindig gepest…
dagelijks verbannen..
uit een wereld waar ik ooit thuis was…
mijn tekorten zijn jullie wapens…
mijn vuur is jullie water…
jullie wereld is mijn flater…
alleen tenmidden van een klas,
een groep waar ik ooit thuis was..
ik bekijk een foto van vroeger…
herken ‘vrienden’ die me daarnet sloegen…
tranen wonen op mijn wangen…
ik heb geen [...]