Lange schreden
die anders zo kort leken.
Een koud afscheid
dat anders altijd zo warm was.
Een eenzame kus
die anders altijd zo gevoelig was.
Een verlaten gevoel
dat anders altijd zo voldaan is.
Niet meer.
Mijn ogen zijn gesloten
tot de dag gedaan is.

Misschien zal niemand ooit verstaan
Wat ze met mij heeft gedaan.
Voor ik werd
wie ik nu ben.
Misschien zal niemand ooit weten
hoe ze naar me keek
toen ik was
wat ik niet meer
wilde zijn.
Misschien zal niemand ooit geloven
dat we niet wisten
wat geluk was
tot we
elkaar kusten.

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de ogen die vertellen dat ze gelukkig is.
Voor de lippen die in stilte verraden
wat woorden niet kunnen vertellen.
Voor de hand
die soms even de plaats van mijn pen vervangt.
Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de droom die maar niet lijkt te eindigen.
Voor de tijd die achteruit lijkt te lopen.
Voor de oneerlijke ophoping van geluk
tenmidden van mijn [...]

De pijn heeft mij niet verlaten.
De tijd is voorbij gegaan.
Maar ik ben je blijven haten.
Je hebt voor mij gestaan.
Maar het kon je niet raken.
Het kon jou niets maken
Dat hij onze droom heeft komen kraken
Hij heeft het vervangen door iets
Wat op iets lijkt
Dat je alleen met ongeluk kunt maken.
Je hebt niet omgekeken toen hij jouw droom [...]

Een onscheidbaar feit,
gebonden door haat en tijd.
Gebroed in leugens en verwijt,
nooit gerechtvaardigd.
Mijn smakeloze pijn.
Ik zal komen halen
wat me toebehoort.
Ik zal komen vernielen.
Ik zal komen verwoesten.
Ik wacht op je in je slaap.
Je weet het.
Je weet dat ik en zij bestaat.
Het geweer drukt zich tussen je ogen.
Koud metaal, gericht op je schedel.
Hier is geen vluchten aan.
Dit is [...]

Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik ben er lang van gevlucht.
Lang heb ik volgehouden,
en ben ik gelopen
zover ik kon
zolang mijn benen mij konden dragen.
En toen kwam het terug
zonder waarschuwing.
Zonder respect.
Zonder geduld.
Zonder aankondiging.
Ik ben er niet klaar voor.
Maar ik sta er weer.
En mijn daden zullen gevolgen hebben.
Ik weet het.
Beter dan wie dan ook.
Laat het gevecht maar herbeginnen.

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.

Vroeg
donker
grijs
regen
wind
koude
weer een kist
en een jongen
die je voor altijd mist.

mijn vinger glijdt over het blad
maar het blad leeft niet
de traan verwoest mijn gezicht
maar het blad leeft niet
telkens opnieuw ga ik door de deur
en bevriest het beeld
donkerrode nagels
zonder lak
maar het blad leeft niet
ik geef alles wat ik heb
tot mijn longen schuurpapier zijn
maar het blad leeft niet
de regen blijft maar komen
en het blad wordt langzaam begraven
onder [...]