Het is midden in de nacht.
Je schrijft woorden op een blad
terwijl ik wacht.
Ik droom door je ogen heen
in een wereld waar alles
nog zo onecht
schier onmogelijk
leek.
Ik denk aan de eenzame stappen
naar huis
na een veel te snel afscheid
dat bijna eeuwig heeft geduurd.
Ik proef de spanning
van de zoetigheid
de eerste kus.
Ik ontwaak
in een droom
die echt lijkt te zijn.
Mijn lippen [...]

Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de ogen die vertellen dat ze gelukkig is.
Voor de lippen die in stilte verraden
wat woorden niet kunnen vertellen.
Voor de hand
die soms even de plaats van mijn pen vervangt.
Een ongeschreven liefdesbrief.
Voor de droom die maar niet lijkt te eindigen.
Voor de tijd die achteruit lijkt te lopen.
Voor de oneerlijke ophoping van geluk
tenmidden van mijn [...]

Oude foto’s duiken terug op,
grijze tinten krijgen weer kleur.
Opeens sta je weer aan haar deur,
afscheid lijkt eeuwig te duren,
en de stappen daarna lijken wel een eeuwigheid.
Een eenzaamheid.
Stap voor stap uit haar zicht wijken,
zonder de waarheid te laten blijken.
Niet meer achterom kijken.
Niet proberen triestig te lijken.
De pijn omdat ze er niet meer staat ontwijken.
Het einde van [...]

Ik ween.
Niet omdat ik een reden heb.
Integendeel.
Doch ik huil,
alsof ik niets heb.
Want wat ik heb
is niets.
Wat ik mis
heb ik bijna vergeten
zonder dat iemand het wist.
Wat ik mis
is wat ik niet mag krijgen.
Wat ik mis
is waarover ik moet zwijgen.
Want ik zou kapot maken
waarover andere mensen waken.
Ik ben alleen.
Ik hou me vast
aan onbereikbare helden,
terwijl jullie
onwetend
mijn dromen
met voeten [...]

hou niet vast aan je dromen
geloof er niet in
want altijd zal wel iemand komen
die je zegt dat ze niet zullen worden
wat jij wil dat ze zijn
waar jij zo hard voor vecht
maar hij heeft het recht
want voor hem zijn ze niets meer
dan
een speelplein van jouw fantasie
geen realiteit
geen kans
hou niet vast aan je dromen
doe het niet
want je [...]

Ik adem.
Ik schrijf.
Ik teken.
Mijn hand
laat jouw hart
Breken.
Ik kijk.
Je houdt je adem
even in.
Je oog
sterft
in een traan.
Ik haat je.
Ik ben gekomen
en nooit
gegaan.
Ik zal er altijd zijn
om je
snachts in zweet
te laten dromen
over
wat je me
hebt aangedaan.

Ik ben de tovenaar.
van woord.
Ik ben de tovenaar.
In ziel.
Ik tover
waar onmogelijk
slechts een
wens is.
Ik tover waar
ogen gesloten zijn
en vertrouwen
het beeld vertaalt.
Ik ben de muur
waar steun
zijn naam
van haalt.
Ik ben het beeld
dat dromen vult.
Ik ben de droom
die levens vult.
elke dag sterf ik.
Want ik ben bang
ik vrees
de wonders
de pijn
die ik maken kan.

Gedichten horen niet te rijmen.
De regel die niemand ziet,
de waarheid die niemand weet.
Liefde hoort niet te zwijgen.
Niet in een hart,
niet in een ziel.
En dan ontwaak ik ’s morgens
uit een droom
die waarheid hoort te zijn.
Maar tranen verraden
de nachtmerrie in de schijn.
Een dag meer begint met pijn.
Een dag meer,
waar een stille muur
mijn enige steun kan zijn.

Een droomlandschap van fantasieën.
Een gedroomde realiteit tussen nu en straks.
Overmorgen is een voorwaardelijke voorstelling,
door leven en liefde.
Gisteren is het resultaat van haar en mij.
En dan, geeft haar stem weer kleur aan tijd.
Ik kom terug.
Verloren in haar ogen.
Niet op zoek naar een uitweg.
Pure zaligheid.
In deze lach zoek ik geen uitleg.

Afwezige ogen
staren uit de trein,
Vragen zich af
wat er in de rest
van de wereld
gaande zou zijn.
Een oude man
licht lompig in het station.
Marmeren koude houdt hem
uit zijn slaap.
Hij staat op
wilt ergens naartoe gaan.
Reizende mensen
kijken hem aan,
maar niemand
heeft tijd
voor zijn naam.
Op een kruispunt
fietst een kind,
rijdt een auto
waarin een man
zijn telefoon
niet meer vindt.
Eindelijk gevonden,
heeft hij het kind
de tijd in
gezonden.
Wat [...]