3 Oktober

‘s Nachts rust de vloek
in de koude van de schaduw.
Telkens de gestalte zwart
tegen de zon in gaat
komt hij om zijn macht te tonen.

Onaandachtig wordt hij genegeerd
en laat zich afschudden
van een sterke onbekende

Maar ongekend is ook de kunst
van de vloek
die heerst
waar onrecht geen regels kent
en pijn zonder grenzen
maar vol verwoesting rent

‘s Nachts is de rust
voor de lange dag
vol van pijn
en herrinering
vol van pijn
en leeg van jou

De dag weet dat ik van je hou,
mij was geen vaarwel gegund.
Alleen maar een ‘tot straks’
die nooit meer komen zou.

Vandaag is het nacht…
De zon kan niet schijnen,
omdat jij al jaren niet meer lacht.
Vandaag zal niemand het zien
vandaag zal iedereen weten
dat ik al 8 jaar op de vaarwel
van een verloren moeder wacht