Het was enkel maar een leven.
Een ongelukkig bestaan.
Enkel maar een ogenblik
Dat nu eindelijk is gedaan
Het was enkel maar heel even
Een overbodig moment in tijd
Enkel maar een fractie
Van de pijn die hij nu lijdt.
Het was maar een schim
Een onbelangrijke verschijning
Van een man
Vlak voor zijn verdwijning.

Geen afscheid.
Geen laatste kus.
Geen laatste blik.
Geen laatste knipoog.
Geen laatste knuffel meer.
Geen laatste kans om te zeggen wat ik al zolang denk.
Geen laatste kans om je de ene vraag te stellen.
Geen laatste kans om me te verontschuldigen voor wat ik ooit heb gedaan.
Geen volgende verjaardag meer.
Geen verrassing meer.
Geen gemeenschappelijke foto’s meer.
En geen nieuwe verhalen.
Enkel die ene [...]

Ik denk
Ik reken
Ik zie
Ik bewijs
Ik vertel
Ik steek
Ik wijs
en ik preek
Ik stap
Ik sta
Ik blijf
Ik staar
Ik vrees
maar ik ga.
Ik heb tijd nodig.
Ik moet ademen.
Ik moet dromen.
Want in deze wereld
kan ik niet wonen.

Ik probeer
elke dag opnieuw
vol geloof
vol vertrouwen
over deze kloof
een gedicht te bouwen.
Letter na letter
woord na woord
maar ik breek uit in tranen
en haal een streep erdoor.
De woorden op papier
huilen van verdriet.
Ik staar naar het blad
maar ik voel het niet.
Ik verlies tranen.
Ze breken mijn gezicht.
Ik geef op.
Zoveel pijn
past niet
in één gedicht.