Ik ben er lang van gevlucht.
Lang heb ik volgehouden,
en ben ik gelopen
zover ik kon
zolang mijn benen mij konden dragen.
En toen kwam het terug
zonder waarschuwing.
Zonder respect.
Zonder geduld.
Zonder aankondiging.
Ik ben er niet klaar voor.
Maar ik sta er weer.
En mijn daden zullen gevolgen hebben.
Ik weet het.
Beter dan wie dan ook.
Laat het gevecht maar herbeginnen.

Een man
kan maar vechten
zolang zijn hart klopt.
De wil
blijft maar bestaan
als je
in jezelf gelooft.
Maar
de ridder
heeft een fout gemaakt.
Het zwaard
van de tegenstander
heeft hem geraakt.
De wonde
tussen de ribben
rijkt tot heel diep van binnen.
De geraakte man
zakt tot op zijn knie,
en een hand raakt de grond.
In de schaduw van de vijand
zakt het hoofd van de man
zij, en zijn gevecht
zijn alles [...]

Ik ween.
Niet omdat ik een reden heb.
Integendeel.
Doch ik huil,
alsof ik niets heb.
Want wat ik heb
is niets.
Wat ik mis
heb ik bijna vergeten
zonder dat iemand het wist.
Wat ik mis
is wat ik niet mag krijgen.
Wat ik mis
is waarover ik moet zwijgen.
Want ik zou kapot maken
waarover andere mensen waken.
Ik ben alleen.
Ik hou me vast
aan onbereikbare helden,
terwijl jullie
onwetend
mijn dromen
met voeten [...]

Het vechten lijkt ten einde.
De wil is verdwenen.
De ogen kijken niet meer,
doch staren.
De schouders dragen niet meer,
doch ondergaan.
De ziel wilt niet meer,
doch verstaat.
Het bloed kleurt donker,
terwijl het rood hoort te zijn.
De ridder op het paard,
is niet meer wie hij is geweest.
Een gezegde heeft mij geleerd:
De grootste helden lijden het meest.
Het gevecht heeft het verschil niet [...]

Deze wereld is niets voor mij.
De mensen, en de plaatsen,
allemaal zo klein.
Geen plaats voor vreugde,
geen plaats voor vrijheid.
Altijd maar de valse lach,
altijd maar jouw gezag.
De eeuwige pijn die mij volgt,
en de eindeloze eenzaamheid.
Deze wereld is niets voor mij.
Maar gelukkig is het straks voorbij.

Ik kan scheppen.
Beelden
zijn maar enkele woorden verderop.
Woorden geven mij macht.
Woorden openen voor mij,
de wereld van oneindigheid.
Vrijheid.
Op papier ontstaan beelden,
die niet getekend
doch geschreven zijn.
Op papier ontstaat
de menselijke vertaling
van pijn.
Hoewel mijn taal
vol liefde staat,
inspireert mijn liefde,
ook wel haat.
Ik kan scheppen,
net als zij.
Maar de woorden controleren mij.
De woorden creeëren mij,
en de lezers vrezen mij.

Voor het laatst schrijf ik een gedicht.
Voor het eerst schrijf ik de zinnen en woorden,
zonder daarbij te denken aan dood en mijn zelfmoorden.
Voor het eerst denk ik aan wat ik nog niet heb gedaan,
aan de dromen en kansen, waar ik niet achterna ben gegaan.
Ik wil niet alleen sterven.
Ik wil niet verdwijnen zonder iets te hebben [...]