ik brand
van verlangen
voel pijn
en eenzaamheid
waarvan ik bang ben
ik voel de drang
om naar je te komen
doch ik blijf weg
blijf bang
een ochtend zonder je
een zonsopgang
zonder vogelzang
na veel pijn en leed
heb ik geleerd
zowel leven als dood
hebben het mes gedeeld

Een eenzame schaduw in de nacht.
losgetrokken van geloof en realiteit.
Zwervend door de oude straten van het verleden,
met heimwee naar dan.
In het station staat een wenende man,
tegen een muur waar men zijn levensverhaal lezen kan.
Op het strand staat een treurig meisje dat de zon mist,
terwijl een schaduw weet dat zij dat is.
Een ogenschijnlijk dode reist,
en denkt [...]

Ik ben de tovenaar.
van woord.
Ik ben de tovenaar.
In ziel.
Ik tover
waar onmogelijk
slechts een
wens is.
Ik tover waar
ogen gesloten zijn
en vertrouwen
het beeld vertaalt.
Ik ben de muur
waar steun
zijn naam
van haalt.
Ik ben het beeld
dat dromen vult.
Ik ben de droom
die levens vult.
elke dag sterf ik.
Want ik ben bang
ik vrees
de wonders
de pijn
die ik maken kan.

Wat is leven?
Door Ronny Welter.
Wat houdt een leven in?
Naast wakker worden en de dag doorstaan,
om ’s avonds je dagelijkse,
persoonlijke
zwarte wereld in te gaan…
Hoeveel vergt het leven
van de ziel
van een vechter?
Wanneer bekeert zich
de inhoud
van een bittere ziel
zich
tot
een volwaardig ideaal
Waar een wereld naar opkijkt
als een doel
dat onbereikbaar is?
Hoe onmogelijk lijkt de wereld
die een blinde
op
een zweefgetouw
verwezenlijkt?
Hoever is het [...]

ik treurwilg door de dag,
als een verfrommeld blad,
weggesmeten,
de dichter houdt niet van zijn geschrift.
De geschreven zelfhaat gloeit in het gedicht,
want de dichter is bang van het licht,
bang van de waarheid
bang van de verzen die hij dicht.
Opgesloten in de wereld van zichzelf,
in woorden gevangen en gewelfd.
Onder de zorgen bezweken en bedelfd.
Het einde van de era van [...]

weet je hoe koud je handen zijn,
als je geen houvast meer hebt?
weet je hoe levenloos je dromen zijn,
als je levensdoel zonder vaarwel verdwenen is?
Weet je hoe hopeloos je kan zijn,
als alle geluk aan de verkeerde man gegeven is?
Ijzige leegte,
vol van bijtende koude.
Ijzige leegte,
die je alleen vindt,
in een levende dode.

Gedichten horen niet te rijmen.
De regel die niemand ziet,
de waarheid die niemand weet.
Liefde hoort niet te zwijgen.
Niet in een hart,
niet in een ziel.
En dan ontwaak ik ’s morgens
uit een droom
die waarheid hoort te zijn.
Maar tranen verraden
de nachtmerrie in de schijn.
Een dag meer begint met pijn.
Een dag meer,
waar een stille muur
mijn enige steun kan zijn.

Een droomlandschap van fantasieën.
Een gedroomde realiteit tussen nu en straks.
Overmorgen is een voorwaardelijke voorstelling,
door leven en liefde.
Gisteren is het resultaat van haar en mij.
En dan, geeft haar stem weer kleur aan tijd.
Ik kom terug.
Verloren in haar ogen.
Niet op zoek naar een uitweg.
Pure zaligheid.
In deze lach zoek ik geen uitleg.

Kijk in mijn ogen, en zie wat ik denk.
Voel mijn hart, en versta wat me krenkt.
Hoor de pijn die mijn liefde herbergt.
En onthou de beelden die mijn stem verft.
Net een schilderij, van emotie, gevoel,
taal en woord.
Het laatste meesterwerk
voordat
de dichter wordt vermoord.

Ik teken mijn schaduw rond je heen
Je geniet van het zwarte kleed maar voelt je alleen
je weet dat ik er sta, en nooit zonder je verder ga
Je buigt je ogen, en een verborgen gezichtje geniet vluchtig na
Je kijkt op en ziet hoe mijn schaduw ondergaat
Je ogen tranen, stem schreeuwt zo hard het gaat
Deze val eindigt [...]